Drukuj
Utworzono: środa, 02, maj 2012


Czym się różnimy od innych kościołów protestanckich


Kościoły protestanckie które liczą obecnie ponad 1 miliard wyznawców mają kilka zasad wspólnych m.in. zasady wyrosłe z Reformacji tj. sola Scriptura – tylko Pismo jest podstawą wiary i praktyki chrześcijańskiej (czyli nie Tradycja i nie orzeczenia papieży i soborów), solus Christus – tylko Chrystus jest pośrednikiem między człowiekiem a Bogiem (czyli nie inni, choćby najświętsi ludzie), sola gratia – tylko łaska Boża jest podstawą usprawiedliwienia grzesznika (zbawienie przychodzi tylko z łaski Boga jako "niezasłużony dar", a nie jako nagroda za jakiekolwiek zasługi grzesznika), sola fide – tylko wiarą jesteśmy zbawieni a nie uczynkami (czyli nie możemy zapracować sobie na zbawienie sami), soli Deo gloria – tylko Bogu chwała gdyż jako Stworzyciel jest godzien oddania mu chwały przez człowieka jako stworzenie (czyli nie możemy oddawać chwały aniołom, ludziom lub przedmiotom np. obrazom).

 

To co łączy protestantów a także ruchy reformatorskie które występowały już wcześniej (np. waldensów czy husytów) to:

  • przyjęcie zasady nadrzędności Pisma Świętego nad Tradycją;
  • uznanie Jezusa Chrystusa za jedynego pośrednika między Bogiem a ludźmi;
  • odrzucenie sukcesji apostolskiej;
  • przyjęcie zasady powszechnego kapłaństwa wszystkich wierzących;
  • zaniechanie jednego lub więcej elementów kultu uznawanych w protestantyzmie za heterodoksyjne np.: kult obrazów, kult relikwii, kult świętych, kult Marii, ideę transsubstancjacji, kult świętych miejsc.

 

Jednak protestantyzm możemy podzielić na dwie główne grupy:

 

1)    kościoły ewangelickie – w których członkostwo nabywa się przez urodzenie, gdzie uznaje się chrzest niemowląt, gdzie dopuszcza się istnienie kościoła państwowego, a więc zaślubiny polityki z religią. Do tej grupy zaliczają się takie grupy jak: luteranie, kalwini, anglikanie, metodyści.

 

2)    kościoły ewangeliczne – w których kładzie się nacisk na potrzebę nawrócenia i chrztu w wieku świadomym, a więc członkostwo nabywa się przez świadomą decyzję, a za chrześcijan uważa się tych którzy świadomie podjęli decyzję aby iść za Jezusem, uznaje się zasadę rozdziału kościoła od państwa (co boskie Bogu, a co cesarskie cesarzowi). Do tej grupy zalicza się takie grupy jak: menonici, baptyści, wolni chrześcijanie, kościoły chrystusowe, ewangeliczni chrześcijanie, zielonoświątkowcy.

 

a)    nawrócenie

Kościoły ewangeliczne od innych kościołów protestanckich takich jak luteranie, kalwini (prezbiterianie), anglikanie czy metodyści różnią się tym że kładą nacisk na potrzebę osobistego nawrócenia się człowieka do Boga. Nawet nasze dzieci które od małego uczymy kroczenia za Bogiem muszą mieć w swoim życiu moment gdy podejmą decyzję że chcą iść za Bogiem, a więc nawrócą się do Boga. Nawrócenie to nie zmiana wyznania ale zmiana życia. To odrzucenie kroczenia za tym światem, a zdecydowanie kroczenia za Bogiem.

„Tym zaś, którzy go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego” (J. 1,12),

„Odpowiadając Jezus, rzekł mu: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć Królestwa Bożego.” (J. 3,3)

 

b)    chrzest wodny

Kościoły ewangeliczne uznają podobnie jak to było w pierwszych wiekach chrześcijaństwa i jak jest przedstawione w Biblii, że nawrócenie się do Boga musi być potwierdzone przez chrzest w wieku świadomym. Dopiero więc gdy ktoś się nawróci do Boga może potwierdzić to przez chrzest wodny. Zgadza się to z nakazem Jezusa:

„Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” (Mt. 28,19),

„Kto uwierzy i ochrzczony zostanie, będzie zbawiony” (Mk. 16,16).

A więc najpierw trzeba czynić ludzi uczniami, a potem ich chrzcić, najpierw trzeba uwierzyć, a potem dać się ochrzcić. Nie chrzcimy jednak wszystkich którzy chcą, ale tych którzy się nawrócili, porzucili swoje nałogi i wydają owoce nawrócenia. Podobnie czynił Jan Chrzciciel do którego przychodziły tłumy, a on odsyłał je i mówił im:

„Wydawajcie więc owoce godne upamiętania. A nie próbujcie wmawiać w siebie: Ojca mamy Abrahama” (Łk. 3,8),

„A już i siekiera do korzenia drzew jest przyłożona; wszelkie więc drzewo które nie wydaje owocu dobrego zostaje wycięte i w ogień wrzucone”.

Chrzest powinien być także dokonany przez zanurzenie w wodzie, a nie przez polanie czy pokropienie, bo już samo znaczenie słowa „chrzest” z j. greckiego „baptizo”, znaczy „zanurzać”. Chrzest symbolizuje zanurzenie starego życia do wody i wynurzenie się do nowego życia w Chrystusie. Dopiero w IV wieku wprowadzono chrzest niemowląt i zmieniono zanurzanie na polewanie. Uznajemy też tylko taki chrzest który jest dokonywany w imieniu Jezusa „w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”, a więc zgodnie z nakazem Jezusa. Osoby które były "ochrzczone" jako niemowlęta, a które się potem nawrócą i chrzczą u nas, nie chrzcimy ponownie, ani drugi raz, ale tak naprawdę chrzczą się te osoby po raz pierwszy, ponieważ polania głowy niemowlęcia nie uznajemy za chrzest. Biblia uznaje że może być tylko jeden chrzest. Nie chrzcimy nikogo dwa razy. Biblijny chrzest jest tylko jeden, a polanie głowy niemowlęcia nie jest chrztem, a tylko zwykłym polaniem głowy gdyż nie spełnia to żadnych warunków biblijnych aby za chrzest mogło być uznawane.

Biblijny chrzest to chrzest:

- w wieku świadomym

- osoby nawróconej

- dokonany przez zanurzenie (chrzest=baptizo=zanurzać)

- dokonany w imieniu Jezusa "w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego"

Copyright © 2012 Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa w Czechowicach-Dziedzicach
By: Joomla Free Templates